دبیرخانه شورای‌عالی انقلاب فرهنگی فصلنامه علمی پژوهشی حکمرانی فرهنگ 2008-3696 18 69 2025 05 22 Principles of Cultural Governance in the Government of Shahid Raisi اصول حکمرانی فرهنگی در دولت شهید رئیسی 135 154 233232 10.22034/jsfc.2025.537700.2832 FA محمد مهدی اسماعیلی عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 2025 03 26 The main goal of this article is to explain the principles and frameworks of cultural governance in the thirteenth government led by the late Martyr Ayatollah Raisi, based on the "Cultural Gardening" theory. It explores how this government rebuilt the cultural governance structure and resolved historic challenges like the gap between policymaking and execution by creating cohesion and unity. The study shows that the government adopted a coherent approach, restored the Ministry of Culture’s authority, and clearly divided responsibilities between the state and civil institutions. The state’s intrinsic roles of support, regulation, and supervision were emphasized, while direct management gradually shifted to people and professional bodies. Key achievements include substantial budget increases, enhanced cultural infrastructures, growth in cinema, theater, music, and publishing, and renewed cultural diplomacy efforts. This output-driven governance, grounded in rational and diligent management, countered Westernization and cultural submission, embedding preservation of Iranian-Islamic cultural identity as a core policy pillar. Ultimately, the article sees Martyr Raisi’s government as pivotal in elevating Iran’s civilizational status culturally and strengthening the Islamic Republic’s soft power, presenting this doctrine as foundational for Iran’s rise as a cultural global power. هدف اصلی این مقاله، تبیین اصول و چارچوبهای حکمرانی فرهنگی در دولت سیزدهم به ریاست شهید آیت‌الله رئیسی با تکیه بر نظریۀ «باغبانی فرهنگ» است. سوال اصلی مقاله حاضر این است که چگونه دولت شهید رئیسی توانست ساختار حکمرانی فرهنگی کشور را بازسازی کرده و با ایجاد انسجام و یکپارچگی، چالش‌های تاریخی نظیر دوگانگی‌ها و گسست‌های میان سیاستگذاری و اجرا را رفع کند؟ در پاسخ به این پرسش، بررسی‌ها نشان می‌دهد که دولت سیزدهم با اتخاذ رویکردی منسجم و طراحی سازوکارهای مشخص، توانست مرجعیت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را احیا نموده و فرآیند تفکیک وظایف میان دولت و نهادهای مردمی را تثبیت کند. حمایت، تنظیم‌گری و نظارت به عنوان وظایف ذاتی دولت تعریف شده و تصدی‌گری به‌تدریج به مردم و نهادهای صنفی واگذار شد. علاوه بر این، افزایش چشم‌گیر بودجه فرهنگی و تخصیص منابع مالی، ارتقای زیرساخت‌های فرهنگی، توسعه حوزه‌هایی چون سینما، تئاتر، موسیقی و تولید کتاب، و نیز بازتعریف و تقویت دستگاه دیپلماسی فرهنگی، به عنوان محورهای راهبردی این حکمرانی فرهنگی تعیین شدند. این رویکرد خروجی‌محور و مبتنی بر مدیریت عقلانی و جهادی، موفق به مقابله با نظریه‌های غربی‌سازی و تسلیم فرهنگی شده و تأکید بر حفظ هویت و اصالت فرهنگی ایرانی-اسلامی را به عنوان رکن اصلی سیاستگذاری فرهنگی در دولت سیزدهم نهادینه ساخته است. در نهایت، این مقاله دستاوردهای دولت شهید رئیسی را در مسیر ارتقای جایگاه تمدنی ایران در عرصه فرهنگی و تقویت قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران می‌داند و الگوی حکمرانی فرهنگی ایشان را زمینه‌ساز ظهور ایران به عنوان قدرت فرهنگی جهان معاصر معرفی می‌کند.

http://www.jsfc.ir/article_233232_c6035bd3e95191654aef86b4f97d6a57.pdf