دبیرخانه شورای‌عالی انقلاب فرهنگی فصلنامه علمی پژوهشی حکمرانی فرهنگ 2008-3696 9 35 2016 11 01 Ethical and Social Criticism of Bio-medicine Paradigm with Emphasis on Interaction between Medical Sciences and Humanities نقد اخلاقی و اجتماعی پارادایم زیست‌ْپزشکی؛ با تأکید بر تعامل علوم پزشکی و علوم انسانی 31 77 41268 FA ابراهیم اخلاصی استادیار جامعه‌شناسی دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2016 12 28 The necessity of synergy between medical and non-medical disciplines is among the intersubjective categories discussed by most of sociologists. The efficiency of health and treatment approach is subject to safeguarding other human aspects, besides life aspects, under the concept of “total man”. . This requires interdisciplinary approach and application of different philosophies in the process of socialization of actors of health system, because dealing with extra-vital themes, under the paradigmatic domination of positivism, seems to be almost impossible. The main hypothesis of the present research is that in case the bio-medicine, as a specific aspect of sacred knowledge, is taken into consideration, it is expected that “marginalization of ethics in medicine”, which has inflicted damages such as “reduction of treatment from wisdom to technique”, “medicalization of society”, and “commoditization of services”, will be effectively removed. Elimination of the consequences stemming from unjustifiable centrality of bio-medicine approach is subject to introduction of a new formulation of medical sciences and humanities in a comprehensive unity. The reformation of those educational structures that have evolved based on separation of different disciplines will be the starting point of these reforms, which will be materialized within the framework of integration of higher education system. The present paper, based on interface between “specialized preferences in bio-medicine paradigm” and “man’s extra-vital needs” is an attempt, through content analysis of qualitative data, to identify the related themes and also offer interpretative understandings based on the said hypothesis, through emphasis on organic solidarity between medical sciences and humanities.<br /><br /> ضرورت هم‌افزایی رشته‌های پزشکی و غیر پزشکی، از جمله مقولات بین‌الاذهانی در میان بیشتر اصحاب جامعه‌شناسی است؛ کارآمدی رویکردهای سلامت و درمان، مشروط به پاسداشت سایر وجوه انسان، مزید بر ابعاد زیستی و ذیل مفهوم «انسان یکپارچه» است. امر مذکور متضمن اتخاذ رویکردهای بین‌رشته‌ای و کاربست انواع فلسفه مضاف در روند جامعه‌پذیری کنشگران نظام سلامت خواهد بود، زیرا پرداختن به مضامین فرازیستی، در شرایط غلبه پارادایمی پوزیتیویسم، امری قریب به محال می‌نماید. براساس فرض اصلی مقاله، در صورت در نظر گرفتن الگوی زیست‌پزشکی، به‌منزله یک وجه خاص از معرفت قدسی، انتظار می‌رود «حاشیه‌ای شدن اخلاق در پزشکی»، که آسیب‌هایی نظیر «تقلیل طبابت از حکمت به فن»، «پزشکی‌سازی جامعه» و «کالایی‌شدن خدمات» از مهم‌ترین مصادیق آن هستند، به نحو مؤثری برطرف گردند. رفع پیامدهای مترتب بر محوریت بلاوجه رویکرد زیست‌پزشکی، منوط به ارائه صورت‌بندی جدید علوم پزشکی و علوم انسانی در وحدتی فراگیر با یکدیگر است. اصلاح آن‌دسته از ساختارهای آموزشی که بر پایه جدایی شاخه‌های علوم از یکدیگر تکوین یافته‌اند، نقطه شروع اصلاحات در این‌باره خواهد بود که در قالب یکپارچه‌سازی نظام آموزش عالی محقق می‌شود. مقاله حاضر، بر مبنای تقابل‌فکنی میان «ترجیحات تخصصی در پارادایم زیست‌پزشکی» و «نیازهای فرازیستی انسان»، می‌کوشد از طریق تحلیل محتوای داده‌های کیفی، علاوه بر شناسایی مضامین مربوط، برداشت‌های تفسیری را با محوریت فرضیه مذکور، از طریق تأکید بر همبستگی اندامواره میان علوم پزشکی و علوم انسانی ارائه نماید.<br /><br /> http://www.jsfc.ir/article_41268_a2fa09f7e331c73ec8ba3b64b846d7dd.pdf