دبیرخانه شورای‌عالی انقلاب فرهنگی فصلنامه علمی پژوهشی حکمرانی فرهنگ 2008-3696 18 71 2025 11 22 The Impact of Direct Government-People Interactions on Strengthening Participatory Governance: A Case Study of the Thirteenth Government's Provincial Tours with a Focus on Khuzestan Province تأثیر تعاملات مستقیم دولت با مردم بر تقویت حکمرانی مشارکتی: مطالعه موردی سفرهای استانی دولت سیزدهم با تأکید بر استان خوزستان 79 95 247261 10.22034/jsfc.2026.537628.2838 FA مرتضی کردزنگنه دانشجوی دکتری مطالعات مدیریت اسلامی، گروه رهبری و فرماندهی، دانشکده مدیریت و برنامه‌ریزی راهبردی، دانشگاه جامع امام حسین(ع)، Journal Article 2025 07 30 This study examines the role of direct government interactions, especially provincial visits, in promoting participatory governance in Khuzestan. The conceptual framework is based on a combination of multilevel governance theories and key principles of Nahj al-Balagha (such as justice, consultation, and mutual accountability) to be consistent with local conditions. Data were collected through a mixed method: 286 standard questionnaires from residents of 10 counties, in-depth interviews with 12 key stakeholders, and a review of four official documents. The results indicate that direct government interactions are the strongest predictor of progress in participatory governance (standardized coefficient = 0.81, significance level < 0.001). Although public trust (mean 3.89) and organizational accountability (3.65) were assessed at a reasonable level, transparency in resource allocation (3.40) and involvement of marginalized groups (less than 15%) remain major problems. The province’s cultural-ethnic diversity, with a negative impact of 60%, highlights the need for locally-focused models. The findings confirm that provincial visits, while increasing trust in the short term, require sustainable structures (such as ongoing monitoring systems), program localization (incorporating indigenous-Islamic values), and improved approvals, given the current implementation rate of 20% in the area of ​​justice, to be effective. این پژوهش به بررسی نقش تعاملات مستقیم دولت، به‌ویژه بازدیدهای استانی، در ارتقای حکمرانی مشارکتی در خوزستان می‌پردازد. چارچوب مفهومی بر پایه ترکیبی از نظریه‌های حکمرانی چندسطحی و اصول کلیدی نهج‌البلاغه (مانند عدالت، مشورت و مسئولیت‌پذیری متقابل) بنا شده است تا با شرایط محلی همخوانی داشته باشد. داده‌ها از طریق روش ترکیبی جمع‌آوری شد: ۲۸۶ پرسشنامه استاندارد از ساکنان ۱۰ شهرستان، گفت‌وگوهای عمیق با ۱۲ ذی‌نفع اصلی و بررسی چهار سند رسمی. نتایج حاکی است که تعاملات مستقیم دولت، قوی‌ترین عامل پیش‌بینی‌کننده پیشرفت حکمرانی مشارکتی به‌شمار می‌رود (ضریب استاندارد شده =۰.۸۱، سطح معناداری<۰.۰۰۱). هرچند اعتماد عمومی (میانگین ۳.۸۹) و مسئولیت‌پذیری سازمان‌ها (۳.۶۵) در سطح مناسبی ارزیابی شد، اما شفافیت در توزیع منابع (۳.۴۰) و درگیرشدن گروه‌های حاشیه‌ای (کمتر از %15) همچنان مشکلات عمده‌ای هستند. تنوع فرهنگی ـ قومی استان با تأثیر منفی %60، لزوم الگو‌های محلی‌محور را برجسته می‌سازد. یافته‌ها تأیید می‌کند که بازدیدهای استانی اگرچه در کوتاه‌مدت اعتماد را افزایش می‌دهد، اما برای دوام تأثیر، نیاز به ساختارهای پایدار (مانند سامانه‌های نظارت مداوم)، محلی‌سازی برنامه‌ها (ادغام ارزش‌های بومی ـ اسلامی) و بهبود مصوبات با توجه به نرخ اجرای فعلی %20 در زمینه عدالت دارند. http://www.jsfc.ir/article_247261_4bc124116d4c22fb4a8137ef966189ff.pdf