دبیرخانه شورای‌عالی انقلاب فرهنگی فصلنامه علمی پژوهشی حکمرانی فرهنگ 2008-3696 16 63 2023 11 22 Religious capital and social capital in Iran: a within national comparative analysis سرمایه دینی و سرمایه اجتماعی در ایران: تحلیل تطبیقی درون کشوری 93 119 191561 10.22034/jsfc.2023.409662.2543 FA محمدرضا طالبان دانشیار پژوهشکده امام خمینی و انقلاب اسلامی،تهران، ایران 0000-0003-0909-3867 Journal Article 2023 08 01 In the sociological literature, religious congregations (such as mosques, hosseiniyehs, religious groups, home prayer meetings, etc.) are considered as one of the important sources of social capital. People with high religious capital who actively participate in religious congregations and collective rituals usually find new friends from neighbors and other co-religionists and often and most likely in They are subjected to continuous or occasional interaction with them and receive special support, which is truly considered a valuable capital for them. In the present research, first, the arguments related to the relationship between religious capital and social capital were somehow combined with each other to lead to the conclusion of a hypothesis that can be verified empirically. Then, with the analysis unit of "county" and using secondary data, the validity of the research hypothesis was experimentally tested in Iran with the within national comparative method. In the end, the findings related to the empirical test of the mentioned hypothesis showed that even when the effects of various development indicators are controlled and eliminated, religious capital can still encourage social capital in Iran. در ادبیات جامعه‌شناسانه، جماعت‌های مذهبی (مثل مساجد، حسینیه‌ها، هیأت‌های مذهبی، جلسات روضه خانگی و امثالهم) به عنوان یکی از منابع مهم سرمایه اجتماعی محسوب شده‌اند. افراد واجد سرمایه بالای دینی که بطور فعال در جماعت‌های مذهبی و مناسک جمعی شرکت می‌کنند، معمولاً دوستان جدیدی از همسایگان، هم‌محله‌ای‌ها و سایر هم‌مذهبی‌ها پیدا کرده و غالباً و به احتمال زیاد در معرض تعامل مستمر یا گاه‌گاهی با آنها قرار گرفته و از حمایت خاصی برخوردار می‌شوند که حقیقتاً برای آنها سرمایه‌ای ارزشمند محسوب می‌شود. در پژوهش حاضر، ابتدا استدلال‌های معطوف به چگونگی ارتباط سرمایه دینی و سرمایه اجتماعی به نحوی با یکدیگر ترکیب شد تا منجر به استنتاج فرضیه‌ای گردد که قابل وارسی تجربی باشد. سپس، با واحد تحلیل قرار دادن «شهرستان» و استفاده از داده‌های ثانویه، اعتبار فرضیه تحقیق با روش تطبیقی درون‌کشوری در ایران مورد آزمون تجربی قرار گرفت. در پایان، یافته‌های مربوط به آزمون تجربی فرضیه مزبور نشان داد که حتی هنگامی که اثرات شاخص‌های مختلف توسعه‌یافتگی کنترل و حذف شوند، سرمایه دینی هنوز می‌تواند مشوق سرمایه اجتماعی در ایران باشد. http://www.jsfc.ir/article_191561_bc2952d7d5626a645947d07896f889fe.pdf